دانشگاه تهران مطالعات حقوق خصوصی 2588-5618 40 2 2010 06 22 THE GOOD FAITH IN THE PERFORMANCE OF A CONTRACT UNDER ENGLISH LAW AND IRANIAN LAW حسن نیت در اجرای قرارداد در حقوق انگلیس و ایران 21601 FA فخر الدین اصغری آقمشهدی دانشگاه مازندران حمیدرضا ابوئی دانشگاه مازندران Journal Article 1970 01 01 The good faith, on one hand, is a familiar word and, on the other hand, is a complicated concept that there is no specified definition for it in the legal field. This ethical institution which has been recommended permanently by the divine friends, nowadays, plays essential role in the positive law. In English law, although some authors accept the good faith in the performance of contracts as a general rule, but this view has been criticized by the others. They accept it only in exceptional cases. In Iranian law, although the basis of some rules in different codes is performance of good faith but its acceptance as a general law is questionable. حسن نیت از یک سو واژه ای آشنا و از سوی دیگر مفهومی پیچیده است که در گستره حقوق، تعریفی دقیق از آن در دست نیست. این نهاد اخلاقی که همواره مورد سفارش اولیاء الهی بوده است چندی است نقشی عمده در حقوق موضوعه ایفا می کند. تا جایی که برخی از کشورها از آن با عنوان یکی از اصول کلی حاکم بر قراردادها نام می برند. در حقوق انگلیس گرچه برخی نویسندگان رعایت حسن نیت را در اجرای قرارداد به عنوان یک قاعده کلی قبول دارند، اما این نظر مورد انتقاد دیگران قرار گرفته و این گروه رعایت حسن نیت را در اجرا تنها در موارد استثنایی پذیرفته اند. در حقوق ایران نیز گرچه در قوانین مختلف، مبنای برخی احکام لزوم رعایت حسن نیت در مرحله اجرای قرارداد است، اما پذیرش آن به عنوان یک قاعده کلی محل تردید است. https://jlq.ut.ac.ir/article_21601_013eb33010fe44aca3b41f94be5f1f96.pdf