دانشگاه تهران مطالعات حقوق خصوصی 2588-5618 50 1 2020 03 20 REWARD OF FAILURE TO PAYMENT OF WAGE (SOME CRITICS ON SUPREME COURT UNIFICATION JUDGMENT NUMBER 757) مزد کوتاهی در پرداخت مزد (نقدی بر رأی وحدت رویۀ شمارۀ ۷۵۷ هیأت عمومی دیوان عالی کشور) 171 188 76269 10.22059/jlq.2020.248731.1006976 FA حسن محسنی دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران Journal Article 2018 01 15 Although an employee can prosecute his employer for non-enforcement of its wage condemnation according to article 185 of Labor Law via choosing a penal sanction, but legislator have not foreseen an article in Labor Law about civil sanction of Late Payment Indemnity of wage or condemnation of it in Employee & Employer Conflict Resolution Commission and so this silence occurred conflict of judgments in our courts and consequently in our Supreme Court’s Chambers. Finally, Supreme Court by its Unification Judgment Number 757 held that adjudication about this kind of sanction under jurisdiction of Civil Tribunals. This claim is out of authority of that special Commission (EECRC). We believe that this Unification Judgment is consistent with the nature of Employee & Employer Conflict and so it cannot be properly justified by the Principles of Labor Law.  اگرچه کارگر می‌تواند تعقیب کارفرمایی را که به پرداخت حق سعی محکوم ‌شده است از دادسرا وفق مادة ۱۸۵ قانون کار بخواهد و ضمانت اجرای کیفری را برگزیند، قانونگذار دربارة امکان خسارات تأخیر در تأدیة دین یا محکومیت کارفرما در هیأت تشخیص و حل اختلاف در قانون کار حکمی مقرر نکرده و تبعاً دربارة مرجع صالح رسیدگی بدان میان دادگاه‌ها اختلاف به‌وجود آمده است. این اختلاف اگرچه وفق رأی وحدت رویة دیوان عالی کشور به نفع دادگاه‌های عمومی حل شده است ، خروج این امر از صلاحیت هیأت تشخیص و حل اختلاف، هم از نظر طبیعت اختلاف و هم از منظر ماهیت و اصول حاکم بر حقوق کار فاقد توجیه مناسب است. https://jlq.ut.ac.ir/article_76269_34f56b4e11f3c900f50af1056844b516.pdf