مطالبۀ زیانِ دیرکردِ پرداختِ دین ناشی از ضمان قهری

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

2 استادیار گروه حقوق دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه علم و فرهنگ

چکیده

     پرسش اصلی در این نوشتار این است که آیا بابت تأخیر در پرداخت دیون ناشی از ضمان قهری می‌توان پرداخت زیان دیرکرد یا خسارت تأخیر تأدیه را خواستار شد؟ در پاسخ به این پرسش، برخی بر این باورند که زیان دیرکرد به این دیون نیز تعلق می‌گیرد. در توجیه این باور می‌توان به اطلاق واژۀ دین در مادۀ 522 ق.آ.د.م. و نیز لزوم حمایت از زیان‌دیده که اینک در مقام طلبکار خواهان دریافت طلب خویش است، استناد کرد. گروهی دیگر مطالبۀ این زیان را ناروا می‌دانند. در تأیید این دیدگاه نیز به ظاهر مادۀ 522 ق.آ.د.م. و مبنای آن استناد می‌شود. در میانۀ این دو دیدگاه می‌توان عامل دیگری را به تحلیل افزود و آن، پرداخت خسارت از تاریخ صدور حکم قطعی دادگاهی است که شرایط تحقق مسئولیت مدنی را احراز کرده است. در این مقاله با تأکید بر یک رای، به تحلیل این سه دیدگاه پرداخته خواهد شد.

کلیدواژه‌ها


1. زندی، محمدرضا (گردآورنده)، رویۀ قضایی دادگاه‌های بدوی و تجدیدنظر استان تهران (1391)، جنگل، چاپ 1، جلد10.

2. شمس، عبدالله (1384)، آیین دادرسی مدنی، تهران، دراک، چاپ 2، جلد 3.

3. شهیدی، مهدی (1382)،  آثارقراردادهاوتعهدات، تهران، مجد، چاپ 1.

4. کاتوزیان، ناصر (1382)،  الزام‌های خارج از قرارداد: ضمان قهری، تهران، دانشگاه تهران، چاپ 3، جلد 1.

5. کاتوزیان، ناصر (1383)،  قواعد عمومی قراردادها، شرکت سهامی انتشار، چاپ 4، جلد 4.